Nie znam kobiety, która nie przepadałaby za kupowaniem perfum. Większość z pań ma na swojej toaletce lub łazienkowej półeczce kilka flankoników z ukochanymi kosmetykami. Lubimy wąchać perfumy i nie żałujemy na nie pieniędzy, choć te sygnowane nazwiskami najlepszych projektantów i znanych, renomowanych firm są drogie. Mimo wszystko, w porządne perfumy warto zainwestować. Jeśli chodzi o mnie, wiosną i latem najbardziej odpowiadają mi zapachy świeże, rześkie, takie jak zapachy zielonej herbaty. Jednakże ukochanymi perfumami, niezależnie od pory roku i dnia, są francuskie perfumy o nazwie Cinema. Jest to ciepły, doprawiony szczyptą aromatów migdałowego i waniliowego zapach, który na początku, tuż po skropieniu nim skóry, może wydawać się strasznie duszący. Błąd. Aromat rozwija się powoli, staje się niezwykle subtelny, ale zarazem wyrafinowany, eleganci, a także trwały. Jakość perfum ocenia się przede wszystkim na podstawie trwałości, Cinema zdaje ten egzamin doskonale. Zapach jest rewelacyjny.

Utarło się przekonanie – skądinąd słuszne, bo wszak poparte praktyką – że małe dzieci mają charakterystyczny dla siebie zapach. Mam tu na myśli małe brzdące, takie tuż po urodzeniu lub też liczące sobie po parę miesięcy, tak do roku. Ich skóra rzeczywiście wydziela specyficzną woń. Bardzo przyjemną, delikatną, skóra niemowlęcia pachnie niczym ciało umyte mydłem dla dziecka lub natarte zasypką dla dzieci. To słodkawy aromat, niezwykle delikatny, ledwie wyczuwalny, ale przyjemny, łagodny. Gdy dziewczynka lub chłopiec rosną, tracą wraz z wiekiem ów zapach, może dzieje się tak dlatego,że wykształcają się różne gruczoły i pewne zapachy staramy się zneutralizować za pomocą kosmetyków takich jak na przykład antyperspiranty. Kosmetyki do pielęgnacji małych dzieci również mają typowy tylko dla nich zapach, zbliżony do zapachu ich skóry. Są tak samo łagodne i miłe. Pewnie dlatego spora część z nas lubi przytulać maluchy i nosić je na rękach, a także lubi przytulać swoją twarz do twarzy dzieciaka.

Czasami zastanawiam się nad tym, dlaczego niektórzy mówią o czymś takim, jak zapach pieniędzy. Rozumiem, że nie mają tutaj aż tak dosadnie na myśli zapachu monet czy banknotów, chociaż można oczywiście nadmienić, że zupełnie inaczej pachną nowiutki, gładkie banknoty, a inaczej banknoty, które już spędziły w obiegu jakiś dłuższy czas. Mówiąc o zapachu pieniędzy, mamy jednak zupełnie co innego na myśli. Zapach pieniędzy to dyskretna, charakterystyczna woń luksusu, to zapach, który daje poczucie wolności i niezależności. To coś, co sprawia, że czujemy się lepiej i pewniej, woń pieniędzy bez wątpienia wpływa na naszą pewność siebie. Nie musimy się liczyć z każdym groszem. Często mówimy, że ktoś na przykład zwietrzył dobry interes i zarobił na tym mnóstwo pieniędzy. O niektórych kobietach mówi się, że lecą na kasę. Zapach pieniędzy jest czymś niewątpliwie wyczuwalnym, chociaż nie namacalnym. Nie da się tego dotknąć, ugryźć, nie da się o tym powiedzieć, że to coś namacalnego. Ale czujemy to.

Iluż z nas zastanawiało się zapewne nad tym, jak pachnie szczęście? Bo niewątpliwie pachnie, nie można tego dotknąć, ale można wyczuć, zresztą zupełnie inaczej działają nasze zmysły – w tym również zmysł powonienia – kiedy jesteśmy zadowoleni, cieszymy się, a zupełnie inaczej, gdy jest nam smutno, przykro, kiedy popadamy w depresję i przygnębienie. Czym dla mnie jest zapach szczęścia? To zapach porannej pościeli. To aromat porannej kawy doprawionej szczyptą kardamonu, obowiązkowo z mlekiem. To zapach świeżych bułeczek z masłem podanych na śniadanie. To zapach niedzielnego spaceru z rodziną. To zapach wakacji spędzanych nad jeziorem. To aromat wspólnie przyrządzanego posiłku. To zapach kieliszka napełnionego czerwonym winem. Szczęście ma zapach bukietu z polnych kwiatów, fioletowych, soczystych winogron, szczęście pachnie leśnymi konwaliami i majem przyozdobionym pięknymi bzami. Szczęście ma zapach letniej nocy, ma zapach wieczoru ozdobionego pomarańczowym zachodem słońca. Pachnie wspaniale.

Każdy z nas ma jakiś zapach, który z czymś mu się kojarzy, na przykład z dzieciństwem. Mnie osobiście z dzieciństwem nieodmienni kojarzy się aromat octu. Specyfiku tego rodzice używali – i do tej pory zresztą używają, bo przez lat nic się nie zmieniło – do marynowania grzybów. Grzyby zawsze stanowiły integralną część naszej kuchni, ponieważ większość rodziny to zapaleni grzybiarze. Jesień to tylko i wyłącznie wyjazdy do lasu i zbieranie tych niesamowicie smacznych owoców. Wszystkim grzyby zawsze bardzo smakowały w wersji marynowanej właśnie, stąd też takich słoików robiło się mnóstwo. Praktycznie każdy grzybowy weekend w okresie jesiennym przywodzi mi na myśl zapach octu. Tym gotowanym pachniało w całym domu, zdążyłam do tego przez wiele lat przywyknąć i specjalnie mi to nie przeszkadzało, chociaż wiem, że niektórzy tego aromatu nie są w stanie znieść. A mi przypomina właśnie to, że chociażby grzybobranie się udało i że będę miała czym się delektować siedząc wieczorami przed telewizorem.